/ 465 سورة النّاس [ سوره الناس ( 114 ) : آيات 1 تا 6 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ( 1 ) مَلِكِ النَّاسِ ( 2 ) إِلهِ النَّاسِ ( 3 ) مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ ( 4 ) الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ ( 5 ) مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ( 6 ) / 466 بگو پناه مىبرم به خداى مردمان شرح آيات : [ 1 ] براى آن كه آدمى از خطر بزرگ تهديد كنندهء وى ، يعنى خطر وسوسه‌هاى جنّى و انسى در امان ماند ، ناگزير بايد عزم بر آن جزم كند كه در برابر استيلاى شيطان بايستد و با وى چالش كند ، و آشكارا بگويد كه با آن مخالف است ، و آنچه گفتن آن را پروردگارمان به ما فرمان داده چنين است : « قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ - بگو : پناه مىبرم به پروردگار مردمان . » و استعاذه ، چنان كه پيشتر گفتيم ، حالتى نفسانى است كه ، از يك سو ، برخاستهء از احساس به نياز است و ، از سوى ديگر ، از اعتماد به كسى كه به او پناه مىبريم نتيجه مىشود ، و در آن هنگام كه پناه به خدايى مىبريم كه مردمان را در مراحل گوناگون آفريده و همه را مشمول رعايت و تربيت خود قرار داده ، اين دو معنى را مىرساند :